Rynek kryptoaktywów między MiCA a krajowym impasem legislacyjnym

Polski rynek kryptoaktywów funkcjonuje obecnie w warunkach niepewności regulacyjnej wynikającej z braku ustawy implementującej rozporządzenie MiCA. W związku z tym Polska nie wyznaczyła jeszcze organu właściwego do sprawowania nadzoru nad dostawcami usług w zakresie kryptoaktywów.

Urząd Komisji Nadzoru Finansowego 2 stycznia 2026 r. opublikował stanowisko wyjaśniające zasady funkcjonowania rynku w okresie przejściowym przewidzianym w art. 143 ust. 3 rozporządzenia MiCA. Do 1 lipca 2026 r. krajowe podmioty wpisane do rejestru działalności w zakresie walut wirtualnych mogą kontynuować działalność na podstawie dotychczasowych przepisów krajowych. Nie mogą jednak korzystać z mechanizmu paszportowania usług przewidzianego w rozporządzeniu.

Jednocześnie dostawcy usług kryptoaktywnych z innych państw UE mogą świadczyć usługi w Polsce w trybie transgranicznym po dokonaniu notyfikacji w państwie macierzystym. Dotyczy to także oferowania tokenów powiązanych z aktywami, o ile dokument informacyjny został zatwierdzony przez właściwy organ w innym państwie członkowskim.

Stan niepewności pogłębia decyzja Prezydenta o ponownym zawetowaniu ustawy mającej dostosować polskie prawo do rozporządzenia MiCA. Według uzasadnienia ustawa miała zagrażać wolnościom obywateli oraz stabilności rynku, natomiast rząd wskazywał na konieczność zapewnienia narzędzi nadzorczych dla Komisji Nadzoru Finansowego, w tym możliwości wstrzymywania ofert publicznych czy blokowania domen internetowych nieuczciwych podmiotów.

Równolegle podpisana została nowelizacja ustawy o wymianie informacji podatkowych, która wprowadza nowe obowiązki raportowe dla dostawców usług kryptoaktywnych. Podmioty takie jak giełdy kryptowalut czy platformy oferujące staking lub pożyczki kryptoaktywów będą zobowiązane do przekazywania Szefowi KAS szczegółowych danych dotyczących transakcji użytkowników, w tym wartości transakcji, liczby jednostek kryptoaktywa oraz rezydencji podatkowej użytkownika. W praktyce oznacza to konieczność dostosowania systemów informatycznych do automatycznego raportowania danych w formacie wymaganym przez administrację podatkową.